Gedicht

Ach wethoudertje luister nu nog even
We zijn toch zo gezellig bij elkaar!
Gelukkig kregen wij véél tijd van leven
Want we staan hier zeker voor het tiende jaar!!!

Ach wethouder, wij willen nog eens vragen
Uw zeer geëerde aandacht voor ons PLEIN…..
En ga nu niet meteen weer aan het 'ZAGEN'
dat doet ons zo'n verschrikkelijke pijn!!!!!!!!!

Ach wethouder, hoe is het zo gekomen,
Ons plein, vergeten en versmaad…
Wij zagen heel wat anders in onz' dromen..
Wie heeft ons plein toch zo verschrikkelijk gehaat…?

Het kunstwerk dáár.., staat te verdrogen…
't Heeft iets te maken met de scheepvaart, en de zee…
De kunst'naar voelt zich lichtelijk bedrogen,
En wij, wat moeten wij ermee?

De overheid en ook de ambtenaren
Bedachten hoe ons plein er uitzien moest…
Daar tegen hebben wij bezwaren
Dat maakt ons nu zo razend woest…!

De architect woont vast mooi buiten
Hij heeft geen boodschap aan ons plein:
Een mooie, grote, open ruimte
Zo vond hij dat ons plein moest zijn…

De bankjes staan verloren en opzij,
Men kan niet lekker praten met elkaar
Je zit als was je er gestrand,
te zien is slechts een woestenij… Wat er ontbreekt is enkel nog het zand…

Kom wethouder, laat nu uw ogen dwalen
door deze ruimte hier in d' Oosterkerk
Zeg niet meteen: 'dat is niet te betalen'…
Wij deden immers al het dúúrste werk :

Bouw hier een PLEIN waar jong en oud elkaar ontmoeten
Een PLEIN met schoonheid voor de ziel en voor het oog,
Een PLEIN waar men elkander kan begroeten!!
Dat behoeft waarachtig geen betoog!!!

Ach wethouder, nú moet u toch wel ZWICHTEN
Geef dus uw zegen aan ons PLEIN
Want Wittenburg behoort óók tot uw PICHTEN:
Maak het dus móói, zodat u later
TROTS KUNT ZIJN!

Namens de bewoners van de Oostelijke Eilanden Wittenburg, 13 September 2000 Hendrikje Houting

Terug naar index