Marjolijn Boterenbrood, beeldend kunstenaar geboeid door industrie

In haar atelier op het Entrepotdok werkt ze aan haar objecten. Ze woont naast het voormalig Storkterrein en ziet dat terrein als monument van de geschiedenis van de High Tech. Haar onderwerpen onderzoekt ze op allerlei manieren. Ze brengt ze letterlijk in kaart. Een gesprek met Marjolijn Boterenbrood, beeldend kunstenaar.

Uit haar atelier tegenover Artis kijkt Marjolijn op de hijskraan die daar staat als monument van de geschiedenis van het Entrepotdok. De pakhuisruimte, waar ze sinds 1984 werkt en ook jaren gewoond heeft, is heel diep en er zit een piepklein keukentje in. Aan de muur hangen objecten die ze gemaakt heeft en die meestal met zon en schaduw te maken hebben. Op planken langs de muur staan schaalmodellen, die ze maakt als voorbereiding voor grotere objecten. "Deze plek is fantastisch," vindt ze, "met de zachte mestgeur van olifanten en tijgers die van Artis afkomt. En het geluid van die brulaapjes. Als je hier 's nachts bent hoor je de wolven huilen zodra de GG&GD auto's uitrukken."

Ze vindt het jammer dat in de andere ruimtes op het dok veel bedrijfjes zitten en weinig kunstenaars.

Geur van metaal

Marjolijn studeerde aan de Rietveldacademie in de richtingen 'audiovisueel' en 'monumentaal'. Als kind zat ze altijd al te tekenen. Haar vader werkte bij de Amsterdamse Droogdok Maatschappij en nam haar nogal eens mee naar de dokken. Het lassen, het gieten van de enorme bladen van de schroeven van zeeschepen, de geur van het metaaldraaien, het maakte een diepe indruk op haar. Ook nu nog heeft ze een fascinatie voor industriële gebieden.

"Ik heb heel veel werk gemaakt in relatie tot een plek of situatie", vertelt ze, "vaak buiten, maar ook in mijn atelier. Ik kijk bijvoorbeeld hoe de zon schaduwen werpt. Een jaar lang heb ik elke dag precies om twaalf uur op de vloer genoteerd waar de schaduw kwam. Het uiteindelijke resultaat is een lemniscaat teken, zichtbaar gemaakt door de beweging van de aarde. Ik vind het leuk om op een kleine plek iets van een groter geheel te laten zien." Op grond van zo'n observatie maakt ze vervolgens een object.

Ze gebruikt allerlei materialen, zoals metaal, papier en kunststof, maar ook foto's, zeefdrukken en dia's. Soms doet ze priegelwerk aan schaalmodellen, een andere keer zet ze grote pijpen in elkaar of giet gips over een grote berg zand, om er vervolgens glasvezel op te plakken.

Een van haar grote opdrachten was een weerstation bij een verzorgingsflat in Amsterdam Noord. Een schotel van doorschijnend kunststof wordt van onderen af door lampen beschenen. De kleur van de lampen is afhankelijk van het weer, van roserood (storm) via oranje geel en groen naar blauw (mooi weer). Ze reageren via sensoren op luchtdruk en licht. Marjolijn: "het heeft een enorm succes, omdat het niet zo'n oordeel opwekt over kunst. Bovendien is het een gebruiksvoorwerp, de bewoners hebben een kaart om de barometer te interpreteren."

Industriële achtertuin

Sinds vier jaar woont Marjolijn naast 'Stork'. Haar tuin grenst aan het terrein, precies waar de enorme loopkraan is. Ze geniet van haar industriële uitzicht en is actief lid van de werkgroep Stork. Door haar eigen manier van kijken en onderzoeken kwam ze op het idee om op een zintuiglijke manier de ervaringen op het Storkterrein weer te geven. Daartoe richtte ze de Stichting Werk Spoor op. Vier kunstenaars en vier wetenschappers kregen de opdracht hun visie te geven op de transformatie van het gebied. Dit is inmiddels gebeurd en de resultaten worden op 9 november in de Oosterkerk gepresenteerd. Ze toont een foto van een van de grote open ruimtes op het terrein, gemaakt door een van de kunstenaars. "Kijk het licht op de foto wordt opgevangen door de ijzeren stripjes in het wegdek. In de toekomst wordt dit openbare ruimte. Hier moet je niet gaan indelen met stoeprandjes, paaltjes en richeltjes voor fietsers." Zelf is ze van plan kaarten van de verschillende 'lagen' van het gebied te maken. Een kaart zal bijvoorbeeld gaan over de manier waarop het licht gefilterd wordt (visie van de fotograaf), een andere zal een tekening van een omheind gebied zijn (visie van de socioloog). Uiteindelijk wil ze door projectie van alle kaarten over elkaar heen "een beeld van het gebied laten zien dat visueel iets vertelt".

AW

Terug naar index